Links  |  Info
 

GVAV wordt FC Groningen


FC Groningen werd opgericht op 16 juni 1971 en kwam voort uit het roemruchte GVAV, de Groninger Voetbal en Atletiek Vereniging. Een jaar eerder werd de identiteitswijziging voorbereid. GVAV kwakkelde op dat moment namelijk met de financiŽle gezondheid van de club en de toekomst van betaald voetbal in de stad Groningen was daardoor hoogst onzeker.

Sportclub Groningen
In 1970 stelde de toenmalige GRC voorzitter Brink tijdens een bijeenkomst van stad-Groninger amateurclubs voor om een Sportclub Groningen op te richten die 'eigendom' zou worden van alle stad-Groninger verenigingen. De nieuw op te richten club zou betaald voetbal moeten gaan spelen en de club zou door alle amateurverenigingen voorzien worden van de beste spelers. Ook de kwakkelende betaalde tak van GVAV zou op die manier 'overgenomen' worden en opgaan in de nieuwe club. De nieuwe club kon als het ware verder voetballen op de licentie van GVAV.
Toch waren met name de andere amateurverenigingen niet zo enthousiast over deze constructie. Men wantrouwde de goede bedoelingen van GVAV en was bang dat men zijn beste spelers kwijt zou raken aan GVAV. Bovendien wilde niet opdraaien voor de financiŽle problemen van GVAV. Men zag de binding tussen de betaald voetbaltak van GVAV met moedervereniging GVAV-Rapiditas eveneens als een belangrijk nadeel, omdat men vreesde dat GVAV daarmee een te groot stempel zou drukken op de nieuwe vereniging.
Het plan liep stuk op wantrouwen van de andere verenigingen en de toekomst van het betaald voetbal in de stad Groningen moest gezocht worden in het oplossen van de financiŽle problemen van GVAV. Er wordt een overnamescenario uitgewerkt waarbij de 'inboedel' van GVAV terecht komt in een nieuw op te richten stichting. Men gaat aan de gang om de schulden van GVAV te saneren en de onderhandelingen tussen de drie partners binnen GVAV, de stichting Topsport Noord-Nederland, de amateurvereniging GVAV-Rapiditas en de gemeente Groningen, werden gestart.
De Stichting Topsport Noord-Nederland diende houders van obligaties te bewegen van hun schuld van 300.000 gulden af te zien of deze te schenken aan een nieuw op te richten stichting. De amateurvereniging GVAV-Rapiditas diende een aanspraak op 300.000 gulden te halveren. Dit bedrag zou dan worden terugbetaald in tien jaarlijkse termijnen van 15.000 gulden. Burgemeester en wethouders van Groningen stelden onder deze voorwaarden voor om af te zien van de invordering van de in 1963 verstrekte lening en bijbehorende rente. De gemeenteraad ging hiermee akkoord en wilde eveneens de nieuwe stichting een bedrag van 100.000 gulden per jaar aan subsidie schenken.
De Stichting Topsport Noord-Nederland en de gemeente gaven aan wel afstand te willen doen van een nog openstaande schuld van drie ton om de wijziging door te kunnen voeren. De ledenvergadering van GVAV-Rapiditas moest hierover echter nog beslissen. Dat zou voor aanvang van het seizoen 1970-1971 gebeuren, maar toen verschenen er te weinig leden om tot stemming over te kunnen gaan. Op 29 september ging men in de herkansing en toen stemden voldoende leden met de verandering in.

Oprichting FC Groningen
Op 16 juni 1971 was het dan eindelijk zover: de oprichting van FC Groningen was een feit. Bij de oprichting startte de club in de Eredivisie, maar drie jaar later volgde degradatie. Nadat in het eerste seizoen bijna promotie werd bereikt, besloot het bestuur het beleid over een andere boeg te gooien. Er werd gebouwd aan een jong team dat weer voor succes moest zorgen. Dit had in de beginjaren echter geen succes. Daarin kwam pas verandering toen in 1977 Theo Verlangen het roer overnam. De opgaande lijn werd ingezet en na een aantal succesvolle jaren werd FC Groningen in 1980 kampioen van de eerste divisie.

Sportieve successen
Tienduizenden mensen huldigden het team tijdens het feest op de Grote Markt en de club keerde terug op het hoogste plan. In die periode maakten twee voetballers hun debuut, die later de nodige successen zouden vieren: Erwin en Ronald Koeman. Aan de hand van de Koemannetjes, en aanjager Jan van Dijk werd in het seizoen 1982-1983 in een uitpuilend Oosterpark voor het eerst in de Groningse historie Europees voetbal behaald.
Dat avontuur werd met dikke letters bijgeschreven in de Nederlandse voetbalgeschiedenis. Stad en Ommeland maakten voor het eerst kennis met de Cupkoorts tijdens de wedstrijden tegen Europese grootmachten als Atletico Madrid en Inter Milaan. In totaal speelde de FC 24 duels in de verschillende Europese bekertoernooien. In het seizoen 1988-1989 werd zelfs de achtste finales bereikt. Een ander hoogtepunt volgde in 1989, toen FC Groningen de finale van de KNVB-beker bereikte, waarin overigens werd verloren van PSV.

FIOD-affaire
Die periode werd overschaduwd door het beruchte FIOD-affaire. Op 23 januari 1989 viel voorzitter Renze de Vries en met hem de club FC Groningen van zijn voetstuk. Met twaalf rechercheurs meldde de Fiscale Inlichtingen en Opsporingsdienst zich bij de poort van het Oosterpark. De boekhouding en administratie werden in beslag genomen. De club zou te weinig loonbelasting hebben betaald. De spelers hadden zwarte tekengelden ontvangen. Er volgde huiszoeking bij De Vries en bestuursleden Wubbo de Boer en Siebe van der Pruik. Op vrijdag 3 februari 1989 vertrok De Vries uit 'zijn' Oosterpark.
De commissie-Groenewold leidde het onderzoek bij justitie. De conclusies waren vernietigend. Op dinsdag 11 april 1989 werd Klaas Weide aangesteld als nieuwe voorzitter. Dit op voorspraak van Commissaris der Koningin Henk Vonhoff. Renze de Vries gaf een maand later toe dat hij inderdaad zwart geld had betaald, maar allemaal in het belang van FC Groningen. Hij heeft nooit geld in eigen zak gestoken, slechts in die van anderen. Wegens gezondheidsredenen ontliep De Vries later een gevangenisstraf van tien maanden.

Landskampioenschap lonkt
Het seizoen 1990-1991 was ondanks alle financiŽle perikelen het beste seizoen in de historie van FC Groningen. De ploeg was in het eigen Oosterpark onverslaanbaar en ook in uitwedstrijden bleek de formatie van trainer Hans Westerhof een geoliede machine. Een ijzersterk geheel met de spits Milko Djurovski als ongrijpbaar middelpunt. De FC streed tot vier ronden voor het einde voor het landskampioenschap, totdat blessures en schorsingen roet in het eten gooiden. Desondanks werd een fantastisch seizoen uiteindelijk afgesloten met een derde plaats.

Verval
Daarna kwam langzaam maar zeker het sportieve verval. Een proces dat niet meer bleek te stoppen. En wat iedereen vreesde, gebeurde in het seizoen 1997-1998. Na achttien jaar Eredivisie degradeerde FC Groningen. De FC was terug bij af, terug naar de kelder van het betaalde voetbal. Eťn ding verschilde echter van de situatie in de beginjaren: het publiek. Want ondanks de slechte tijden wist FC Groningen zich gesteund door de massale support van de hondstrouwe fans. Duizenden liefhebbers met een groen-wit hart bleven als ťťn man achter hun Trots staan.
In het eerste seizoen op het ťťn na hoogste plan, speelde de FC onder leiding van trainer Jan van Dijk lang mee voor het kampioenschap. Desondanks moest het uiteindelijk genoegen nemen met een tweede plaats. Promotie zou via de nacompetitie afgedwongen moeten worden. Na een fantastische start volgde op de laatste speeldag de allesbeslissende wedstrijd tegen eredivisionist Sparta. De FC speelde weergaloos en kreeg legio kansen. Maar in een ongekend meelevend Oosterpark en voor het oog van honderdduizenden televisiekijkers trokken de Rotterdammers aan het langste eind. De missie was mislukt.

Terug in de Eredivisie
Een jaar later werd het zo gewenste doel dan toch bereikt. Want op 28 mei 2000 was in Emmen de promotie een feit. Een prestatie die door ruim tienduizend mensen op de Grote Markt werd gevierd. Stad en Ommeland kleurde groen-wit. Windkracht acht en slagregens deerden niet; FC Groningen was terug op het hoogste niveau. Terug waar het hoorde. In het eerste jaar in de Eredivisie presteerde FC Groningen naar behoren. Vooral in het eigen Oosterpark was de FC een geduchte tegenstander. Mede dankzij Arjen Robben, het grote talent uit de eigen jeugdopleiding, bereikte de club uiteindelijk een veertiende positie. Een seizoen later werd onder leiding van de nieuwe trainer Dwight Lodeweges geprobeerd de stijgende lijn voort te zetten. Dat lukte niet helemaal, want uiteindelijk sloot FC Groningen de competitie af op een vijftiende plaats.

Elk jaar een stapje hoger
Het tweede seizoen van Lodeweges liep uit op een teleurstelling. Na acht duels had de FC nog maar 1 punt behaald en Lodeweges besloot ontslag te nemen. Eind oktober 2002 nam Ron Jans het roer over. Onder zijn leiding eindigde FC Groningen in 2003, 2004 en 2005 respectievelijk als vijftiende, dertiende en twaalfde. Elk jaar een stapje hoger. Elk jaar wat meer punten. Op die manier wil FC Groningen doorstoten naar een stabiele positie bij de eerste tien clubs van Nederland.


⇑ naar boven